Dört kişilik bir aileydik.
Babam, Annem, ben ve kardeşim.
Çocukken Muş'ta sık sık elektrikler kesilirdi.
Ne zaman elektrikler kesilse, babam mum ışığında beni ve kardeşimi dizinin dibine oturtur hikaye anlatırdı.
Babam da babasından dinlermiş o hikayeleri.
Maalesef hiçbir hikaye aklımda kalmadı.
Çok isterdim o hikayeleri hatırlamayı.
O hikayeleri hatırlamayınca bende kendi hikayelerimi, aşklarımı, duygularımı aktarmak istedim.
Bu sayfa bu duyguların yansıması olacaktır.
Bu hikayeler sadece kızgınlıklarımıza, hüznümüze, düşmanlıklarımıza değil, güzelliklere de gidecek.
Hayat gibi...
Hüzün ile sevinç, gözyaşı ile tebessüm nasıl iç içeyse hikayelerimiz de öyle olacak.
Ataol Behramoğlu'nun dizeleri gibi:
Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm
Düşmanlarımız dışında
Düşmanlarımız çünkü
Sevgiyi yokettikleri için
Düşmanlarımız oldular...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder